انحراف اذهان

نظریه ی سیاسی می تواند به صورتی فعال یک خلط مفهومی یا یک نمود ایدئولوژیکی را تقویت کنند، یا به صورتی سلبی توجه را از وابستگی شکل خاصی از آگاهی به پیکره بندی خاصی از قدرت منحرف کند. نظریه ی سیاسی در اساس می تواند توجه را از تاثیر تحریف کننده ی روابط قدرت منحرف کند بی آنکه بخشی از محتوای نظریه، در تعبیری تنگ، جعلی و غلط یا باطل باشد. بنابراین منحرف کردن توجه از این واقعیت که باورها، آرزو ها، نگرش ها و ارزش های معینی نتیجه مناسبات خاص قدرت هستند می تواند شیوه ای پیچیده در کمک به تسلط یک ایدئولوژی خاص باشد، شیوه ای که به طور نسبی در برابر شکل های معمول ابطال تجربی از مصونیت برخوردار است.

اگر من (به غلط) بگویم که تمام جوامع بشری در سطح معینی از توسعه ی اقتصادی، در کار خدمات بهداشت و سلامت تابع بازار آزاد هستند، این ادعایی است که می تواند غلط بودن آن را نشان داد. اما اگر من به شیوه ای بسیار احساسی نظر شما را به نرخ های بالای قیمتی که پزشکان یا بیمارستان ها یا شرکت های دارویی برای محصولات و خدماتشان وضع می کنند جلب کنم، یا با شگرد اخلاقی از هزینه های «زیاده از حدی» که برخی از شرکت های دارویی بابت داروی خود تحمیل می کنند ابراز خشم و نفرت کنم، و یا با تفصیل از نرخ بالای سود در بخش های مختلف از اقتصاد بحث کنم و دعاوی اخلاقی بیماران را آب و تاب دهم، کاملا معلوم نمی شود چیزهایی که من صریحاً در این خصوص می گویم «غلط» است؛ آخر چه کسی می داند که «زیاده از حدی» چه معنی می دهد؟

با توسل به این شیوه ممکن است توانسته باشم توجه شما را بر روی موضوع کم اهمیت تر قیمت گذاری «عادلانه» متمرکز کنم تا از موضوع مهم تر، یعنی نفس پذیرش عرضه ی خدمات پزشکی و دارویی در بازار آزاد، منحرف سازم. حتی می توان گفت هر چه من بیشتر از قیمت های زیاده از حد ابراز انزجار کنم، بیشتر به انحراف, اذهان, از موضوع اصلی پرداخته ام. پس یکی از راه هایی که ممکن است به واسطه ی آن فلسفه ی سیاسی شکل ایدئولوژیکی پیدا کند این است که مسائل کم اهمیت را به شیوه ای ارائه دهد که گویی مسائلی کانونی و اساسی است.

فلسفه و سیاست واقعی- ریموند گوس