لحظه طلایی

در زندگی کارهای خیلی کمی هستند که بتوان به صورت ارادی و داوطلبانه انجامشان داد که در مقایسه با رکاب زدن دوچرخه، بدون توقف به بالای کوهی با شیب تند، درد و رنج بیشتری به وجود آورند.

وقتی این طور به خودتان فشار می آورید، نقطه ای وجود دارد که در آن به محدودیتان می رسید و با شخصیت باطنی و واقعی تان رو به رو می شوید. ناگهان، تمام افکار و پیش بینی هایی که که درباره ی خودتان داشتید، کنار می روند؛ شما می مانید و واقعیت عریان. ذهن تان شروع می کند به اختراع انواع گوناگون عذرها و بهانه های مناسب که چرا بهتر است انجام آنرا متوقف کنید.

آنجاست که با یکی از بزرگترین سؤال های زندگی مواجه می شوید: آیا آن درد و رنج را تحمل می کنید و ادامه می دهید، و یا مثل گردو می شکنید و تسلیم می شوید؟

لانس آرمسترانگ، تصویر روی جلد مجله موفقیت در ژوئن 2009 بود. لانس آن سال برای اولین بار قهرمان توردوفرانس شد؛ در لحظه ای از مسابقه، وارد مراحل کوهستانی فرساینده شده بود. بقیه دوچرخه سوارها از لانس غفلت کرده بودند، چون قبل از این، هرگز مشهور نبود. در سومین مرحله کوهستانی و وسط بارش باران، مه گرفتگی و بعد، بارش تگرگ، لانس از گروهش جدا شد و خودش را رساند به جلوترین گروه دوچرخه سواران. به تنهایی مشغول مبارزه با برترین دوچرخه سواران دنیا بود.

در مسیر 18 مایلی دو مرحله پایانی بعد از پنج و نیم ساعت رکاب زنی و صعود در میان کوهها، همه رکاب زنها به سختی افتاده بودند. هرکدامشان در اعماق تواناییها و تعریفشان از خود، دنبال این بودند که آیا می توانند طاقت بیاورند یا نه؟ مسابقه تبدیل شده بود به امتحان اینکه چه کسی می توانست ازین سختی به بهترین نحو نجات یابد و قدرت ادامه دادن پیدا کند.

در پنج مایل پایانی مسابقه، لانس 32 ثانیه عقب تر از نفرات جلویی بود؛ در دوچرخه سواری در مسیرهای کوهستانی، این یعنی یک فاصله ی جبران نشدنی. در یکی از پیچ ها، لانس از روی زین دوچرخه اش بلند شد سریع رکاب زد و از دو نفر جلوی گروه جلو افتاد. هر دوی آنان از دوچرخه سواران مطرح بودند.

بعد، لانس با بکار گیری هرآنچه در توانش بود، حمله ای را شروع کرد و چندین متر از آنها جلو افتاد. بعد ها در کتابش با عنوان « این درباره دوچرخه نیست: درباره بازگشت من به زندگی است» نوشت: « وقتی از رقبایتان پیشی می گیرید و آنها واکنشی نشان نمی دهند، این چیزی را به شما نشان می دهد. این که آنها از نفس افتاده اند و این زمانی است که می توانید از آن ها پیشی بگیرید.» در حالی که انرژی اش، کامل تحلیل رفته بود، به شدت نفس کم آورده بود و ماهیچه اش از خستگی می سوخت، همچنان به رکاب زدن ادامه می داد. بعضی از دوچرخه سوارها تلاش کردند، ولی هیچکس نتوانست به او برسد، آنها قدرت اینکار را در خودشان نمی دیدند. در خط پایان مدعی غیر منتظره، با مشتانی گره کرده و بالا گرفته، آن مرحله از مسابقه را برد و فاتح توردوفرانس شد.

همه ما در زندگی با این لحظه ها روبرو شده ایم . . . لحظه ای که با حقیقت خودتان روبرو می شوید. در آن لحظه است که تعیین می کنید چه کسی هستید و به چه کسی تبدیل خواهید شد. در آن لحظه است که رشد و پیشرفت زندگی تان را مشخص می کنید؛ این که به جلو گام برمیدارید یا عقب میکشید، اینکه به بالای سکو صعود می کنید و مدال می گیرید یا اینکه بین جمعیت، دیگران را برای پیروزی هایشان تشویق می کنید . . .

از کتاب اثرمرکب